काहिच नाही कमी परंतू...

छान चालले असते सगळे
झालो असतो स्थिरस्थावरही
दिनक्रमही ठरलेला असतो
ठरले असते सगळे काही
सगळ्यानंतर...

आठवड्याला एक सिनेमा,
नाटकही एखादे बघतो
हसतो, रडतो, फिरतो, गातो
मस्त रहातो, मजेत जगतो-
तसे निरंतर...

तरी एकट्या सायंकाळी
खिडकीपाशी निवांत बसता
पापण्यांत चुरचुरते किंचित
रेडीओवरी ऐकत असता
बेगम अख्तर...

खिडकीमधली तुळसही तेव्हा
उदासवाणी, मलूल दिसते
काहिच नाही कमी परंतू
सगळे सगळे सगळे असते
तू असतिस तर...  

२०१५

आठवण

मारुतीच्या शेपटीसारखी..

वेटोळे घालून बसलेली..
.
.
.
.
तुझी आठवण !
================================

अश्वत्थामा

तुझ्यात अरण्य | मला सापडावे |
माझे मीच व्हावे | अश्वत्थामा ||

फिरताना आणि | होता तुझी भेट |
हृदयात थेट | जावी कळ ||
================================

आठवण

पडलो होतो अलगद मीही
मांडीवरती डोके ठेवुन
तीही बसली होती माझ्या
केसांमध्ये नखे गुंतवुन

वाळूमध्ये गिरवित बोटे
काय काय ती होती सांगत
मीही आणी मिटून डोळे
बसलो ऐकत अनोळख्यागत

मिटता डोळे पडद्यावरती
तयार झाला जुना चेहरा
खोल टपोरे डोळे त्यांच्या-
रंग तळाशी गहिरा गहिरा..

गहिऱ्या गहिऱ्या पडद्यावरती
लख्ख आणखी तीच आठवण
हातामधला हात निसटता-
जपता जपता अपुले मीपण..

उठून बसलो त्याच क्षणाला
थोडा खोकत, दाबत छाती
गळ्यात भरला हात चाचपुन
घट्ट ठेवला धरून हाती...!

२१ फेब्रुवारी,२०१४.

निरोप

तू डोके मांडीवरती
ठेवून दीर्घ बिलगावे
अन् खोल अंतराळात
ध्रुवाचे तुकडे व्हावे

तुकड्यांना जमवित असता
बुबुळांत शिरावी नीज
अडकावा चंद्र गळ्याशी
हृदयात भरावी वीज

वीजेने तुटला थेंब
पसरावा फरशीवरती
मेंदीभरल्या बोटांनी
रोखावी नकळत भरती

भरतीच्या वेळी तूही
लाटांचा घेत निरोप
दारातिल उचलुन न्यावे
तुळशीचे हिरवे रोप...

२७, ऑक्टोबर २०१३